küba günlüğü / haVana

duvarlar

2009-01-19T12:43:00.000-08:00

renk renk

2009-01-19T12:13:00.000-08:00

tabii ki güzel şeyler de oluyor burada. Sokakta yürürken duyduğum müzik sesine takılıp izini bulduğum, uzun tahta sopaların üzerinde değişmişcesine salsa yapan bu jonglör-animatör grup gibi mesela. günüme renk kattılar, minnettarım :)

şehirde

2009-01-14T09:48:00.000-08:00

Burada ulaşım çeşitli yollardan yapılıyor. Taksi,otobüs, coco taksi, dolmuş ya da en popüler, en kolay ve en ucuz olan otostopla. Genç yaşlı herkes otostop çekiyor, normal karşılanıyor. Birkaç çeşit plaka kullanılıyor bir de. Sarı, mavi, kahverengi, siyah,beyaz, kırmızı vs. Yabancılar sarı, kiralık arabalar beyaz, devlete ait araçlar mavi... Mavi plakalı araçlar eğer boş gidiyorlarsa, otostop çekenleri almak zorundalar. Ben de birkaç defa otostop çektim. Bir kere sarı plakalı bir Alman'ın iki defa da Türk olduğumu duyunca çok şaşıran iki Kübalının. Gündüz gitmekte bir sorun yok da, gece dönerken ne olur ne olmaz diyip taksiye bindim. Tabii ki kazıklanmışım, Adem abi 5 CUC versen göbek atarlardı dedi sonra, 10 CUC verdiğimi duyunca. Neyse dedim napalım helal olsun :)

Toplu taşıma cok gelişmediği için otobüs sayısı az. İçerisi de çoğunlukla kalabalık oluyor. Ama hem otobüse binmiş olmak hem de taksiye daha fazla para yedirmemek için bir kez otobüsle gittim eve. Çok kalabalık değildi şansıma, en güzel tarafı ise otobüsün içinde müzik -tabii ki salsa- çalıyor olmasaydı. Hoş, 10 dakikalık yolu dolaşa dolaşa yarım saatte aldık ama yine de keyifliydi.

Faytonlar eski Havana'da dolaşmak için. Bizdeki gibi, fazla turistik.

Bisikletten bozma ve hayli ucuz bunlar var bir de. Sıcak havada, eskimiş civatalarla şoföre eziyet etmek istemediğim için hiç binmedim.

Coco taxi, benim favorim. Bildiğimiz scooterları hindistan cevizini andıracak biçimde modifiye ederek, 2 kişilik araçlara dönüştürmüşler. Normal taksilerden biraz daha ucuz ve havalandırma da bedava!

tercero semana (3.hafta)

2009-01-11T16:44:00.000-08:00

Havana'daki 3. haftam bitiyor bugün. Alıştım mı? Çok değil. Havana Vieja dedikleri Eski Havana'yı arşınlıyorum her izin günümde ve hala şaşırıyorum gördüklerime...

Buranın alışamadığım özelliklerinden biri heryerde kuyruk olması! Bizim gibi hızlı yaşayıp hızlı tüketen bünyeler için Yeni Dünya'da zaman, çoook yavaş akıyor. Herhangi bir şey için sıraya girmek son derece sıradan. Banka, market, restoran, tuvalet, otobüs, disko, kuaför... Ben en çok markette şaşırıyorum. Kasiyer ya da görevli eğer o gün iyi günündeyse flört ediyor, sohbet ediyor, şakalaşıyor. Kötü günündeyse de binbir nazla, "lütfen" ilgileniyor :) Bazen de şöyle bir şey oluyor, diyelim markete girmek için kapıda sıra bekliyorsunuz; önünüzde ya da arkanızda başka insanlar da var. Birden, marketin kapısını saray kapısı bekler gibi bekleyen görevli sigara içmeye karar veriyor. Ve çat! kilitleyip çıkıyor kapıyı. Dışarıdakiler içeri giremediği gibi, içeridekiler de dışarı çıkamıyor! Market görevlileri, devlet memurları oldukları için çok abartılı bir hırsızlık ya da terbiyesizlik yapmadıkları sürece kovulma ihtimalleri yok. İlgisizlik garantili hizmetlerine devam ediyorlar istedikleri gibi. Markete girerken el koydukları çantanızı, çıkarken de yaptığınız alışverişin fişini kontrol ediyorlar.

İşin komiği, Fidel'in "Ülkemiz insanlara maddesel zenginlikler sunmak için yoksul olsa da, onlara eşitlik duygusu, insanlık onuru sunamayacak kadar yoksul değildir" şeklindeki 'özlü' sözünün aksine, sistemin düşünme gücünü dahi ele geçirdiği insanlar, görünüşte sisteme karşı gelmemekle birlikte; ayda 25-30 CUC aldıkları maaşlı işlerinin yanında her türlü sahtecilik-hırsızlık-karaborsacılık-avantacılık işleriyle ayakta kalabiliyorlar. En yakınını bile ispiyonlamalarını salık vererek ya da dünyanın geri kalanından olan bitenden haberdar olmamaları için interneti yasaklayarak ayakta durabilen sisteme de kendilerince, gizliden gizliye böyle kafa tutuyorlar. Kime kızmalı? Her turiste ayaklı para makinesi muamelesi yapan; maddesel zenginlikten, haber alma özgürlüklerinden, karşı koyma isteklerinden tamamen uzakta, Karayip'in göbeğinde tropikal bir cezaevindeymişcesine; yine de ellerinden geldiği ya da satın alabildikleri rom şişesi kadar mutlu yaşayan Kübalılara mı? Oliver Stone'un Commandante filminde, "fuhuşun had safhada olmasına ne diyorsunuz?" sorusuna "eh,orospularımız güzeldir!" yanıtını veren Fidel'e mi? Yoksa, ağabeyinden aldığı bayrağı nispeten daha rahat bir rejim sağlayarak devam ettiren ancak bu yoksulluğu inatla görmezden gelerek "50 yıldır dayanıyoruz, gerekirse bir 50 yıl daha dayanırız" diyen Raul'a mı?
Ben, henüz 3 haftadır burdayım, henüz kimseye kızamıyorum ama hala çok şaşırıyorum...

2009-01-08T11:02:00.001-08:00

Bunlar da Kübalı top modeller. Malecon'da gelecek sezon kıyafetleri için katalog çekiyorlardı.

Burası Playa Este. Kış mevsimi olduğu için plajlar sakin.

Ve sonunda Karayip denizi. Playa Larga...

2009-01-08T10:55:00.000-08:00

Besame Mucho

2009-01-05T07:02:00.000-08:00

Malecon, Havana’nın merkeze, daha doğrusu eski ve turistik Havana’ya giderken bir kaç kilometre boyunca uzanan en büyük caddesi. Sol tarafta deniz, denizin önünde insanlar, sağda eskiden zengin Amerikalı ve Kübalılara ait olan, onların devrimden sonra kaçmalarının ardından da Castro tarafından en yoksul insanlara verilen görkemli evler var sıra sıra. Kemerli, sütunlu, balkonu okyanus manzaralı evlerin hepsi sanki dün bombalanmış gibi. Fidel’in özellikle onarım yaptırmadığı söyleniyor, içinde oturanların da zaten onaracak kadar paraları yok.

Malecon günün her saati insan kaynıyor. Rom’unu, birasını kapan Malecon’a koşuyor. En çok da sevgililere yarıyor Malecon. Kimse kimseye bakmıyor, yadırgamıyor. Her tür eğlence, açık hava, bol güneş... dedim ya, flört hayatın her anında ve serbest!

İspanyolca öğretmenim Sutrayel, bana ısrarla dilbilgisi öğretmeye çalışıyor. Bense günlük konuşmalardaki kelimelerin peşindeyim. O yüzden her dersin başında, onun bir gün önceden teksir kağıdına çektirdiği egzersiz fotokopilerinin üzerine, internetten çıkarttığım şarkı sözlerini koyuyorum. En son ders için seçtiğim şarkı Besame Mucho’ydu. Sözlerini artık anlıyorum ya, kaç gündür aynı şarkıyı dinliyorum kimbilir... Şimdi de sizin için gelsin :

Besame besame mucho,
Como si fuera esta noche
La ultima vez
Besame besame mucho
Que tengo miedo a perderte
Perderte despues

Quiero tenerte muy cerca
mirarme en tus ojos
verte junto a mi
Piensa que tal vez manana
yo ya estare lejos
muy lejos de aquí

Besame, besame mucho
Como si fuera esta la noche
la ultima vez
Besame, besame mucho
que tengo miedo a perderte
perderte despues

Felizidades / Todo por la revolucion

2009-01-05T06:56:00.000-08:00

Yılbaşına ait fotoğraf yok. Çünkü yılbaşı Havana’da herhangi bir günden daha az coşkuyla kutlandı. Normalde insan kaynayan Malecon’da bile, kendini tropik eğlencelere hazırlayarak gelen ancak –belki de mevsimden, çünkü bizim için hava harika da olsa, Kübalılar için kış zamanı ve çoğunlukla evlerinde oturuyorlar- gördükleri karşısında şaşıran benim gibi turistler ve birkaç Kübalı dışında kimse yoktu. Haftaiçinde bile açık olan diskoların hepsi kapalıydı. Büyük otellerin düzenlediği eğlenceler ise epey tuzlu olduğundan gitmeyi tercih etmedik. Malecon’da girdik yeni yıla.... Saat 00.00 olduğunda, yani yeni yıla girdiğimizde, top atılan kaleden bu sefer bir değil tam oniki kez top atıldı, 10 dakikalık bir havai fişek gösterisi yapıldı, sonra da sessizce dağıldık.

Ancak ertesi gün, yani 1 Ocak’ta Malecon’un başlangıç noktasında, Amerikan irtibat bürosunun tam karşısındaki meydan olan Plaza Antiimperialist’e akın etti Havanalılar. Normalde Amerika’yı protesto etmek için siyah bayrak çekilmiş direklerde o gün Küba bayrakları dalgalanıyordu. Çünkü 1 Ocak 2009, devrimin 50. yıldönümüydü. Todo por la revolution, yani “herşey devrim için” sloganı altında, ünlü şarkıcılarının konserleri eşliğinde tempo tutup salsa yaptılar. Televizyonda Raul Castro bir konuşma yaptı, Fidel gazetelerdeki ağzından yazılmış yeni yıl ve yıldönümü kutlamaları dışında hiç gözükmedi ama Raul konuşmasını “Viva Cuba Libre, Viva Fidel” diye bitirdiğine göre Fidel (en azından kalplerde) hala yaşıyor olmalı :)

sokaklar(da kayboldum!)

2008-12-31T09:31:00.000-08:00

Güneşli bir pazartesi günü, izinliyim. Sabahtan Hemingway müzesine gittik, dönerken Havana merkezinde indim, biraz dolaşıcam dedim. Niyetim biraz fotoğraf çekip taksiye binip geri dönmek. Denize paralel yürüyerek yolumu bulabileceğimi zannediyorum, dolayısıyla o istikamette yürüdüm hep. Ama kendimi kaptırmışım herhalde, en son biraz dinlenmek için küçük bir kafede oturduğumda -ki yaklaşık 4-5 saat sonra- , turistik Havana'dan epey uzaklaştığımı, çat pat İspanyolca, yarı İngilizce çokca da vücut diliyle denizle alakasız bir yerde olduğumu öğrendim orada oturan iyi niyetli Kübalılardan. Bir çocuk benim için 15 dakika kadar taksi bulmaya çalıştı, sonra güvenli bir şekilde taksiye bindirdi ve eve gönderdi. Eve geldiğimde boynumda gezdirdiğim fotoğraf makinem yüzünden tutulmuştum. İşte o günden arta kalanlar:

Havana'da evlerin, binaların ya da herhangi bir duvarın üstünde genellikle resimler yapılmış, yazılar yazılmış. İnsanlar kendilerini özgürce(!) ifade etmişler:

Bu resimdeki 5'linin resim ya da fotoğrafına Havana'nın her yerinde rastlanıyor.1998 yılında Küba Devleti’nden Clinton’a terörizme karşı işbirliği konusunda yazılan bir mektubun ciddiye alınması sonucunda FBI ile Küba Gizli Servisi arasında bir bilgi alışverişi olmuş.Küba, bu mektupta Miami'deki çetelerin faaliyetlerine ilişkin olarak edindiği bilgileri ABD ile paylaşmış. Bir ABD güvenlik heyeti 1998 Haziran’ında Havana'yı ziyaret etmiş. Bu ziyaretten iki ay sonra 12 Eylül 1998’de, Miami'deki terörist grupları yargılaması gereken ABD, görevleri sadece bu terörist grupların faaliyetleri hakkında bilgi edinmek olan 5 Kübalı'yı, ABD karşıtı casusluk yapmakla suçlayıp tutuklamış ve çok ağır cezalar verilmiş. Kübalılar da sokaklara, evlere yaptıkları bu resimlerle Küba Beşlisi'ne hayranlık ve hasretlerini dile getirip,onlara er ya da geç kavuşmayı umuyorlar. "Volveran" yani "Geri dönecekler!"...

(tuhaf) ihtiyar adam ve deniz

2008-12-30T12:57:00.000-08:00

Nobel'i aldığı İhtiyar Adam ve Deniz'i Küba'da yazmış Hemingway. Savaşlar görmüş, dünyayı dolaşmış, sık sık avlanmış, bir sürü kadını olmuş,çok tutkulu bir yaşamın ardından da 1961 yılında kendini av tüfeği ile vurarak intihar etmiş. Havana'daki evini görünce, insan böyle bir yere sahip olduktan sonra neden intihar eder diye düşünüyor ister istemez. (Adem abi, "bunlar ailece intihar edenlerden. babası da, dedesi de intihar etmiş" dedi. )( Silahlara Veda'da da şöyle yazıyor aslında: Bazen savaşta ön saflarda büyük bir gürültü duyarsın, ben de aynı gürültüyü duydum; ardından ruhumun sanki bir mendilin cepten çekilişi gibi benden çekildiğini hissettim. Son olarak ise ruhumun bir bütün halinde tekrar bedenime döndüğünü fark ettim ve de o andan itibaren benim için ölüm yoktu.)

Evinin bahçesi milli park olabilecek büyüklükte, dekorasyonu bugün yapılan evlerden bile güzel. Bahçede 4 katlı kule gibi yapıda, Hemingway'in 40 kedisinin yaşadığı söyleniyor.Evin fotoğraflarını çekmek için ayrıca para istedikleri ve ben de cüzdanımı arabada bıraktığım için pek fotoğraf çekemedim. Ama sonra, Havana'nın içinde Hemingway'in sık sık gittiği söylenilen ve anısına bara bir heykelini kondurdukları Floridita isimli barda, en çok sevdiği içki olan Daiquiri (rom,buz,hindistan cevizi) içtim bir kadeh. Şerefinize!

ve diğer kadınlar

2008-12-30T06:45:00.000-08:00

Pazar günü bir konsere gittim. Burada yemekler güzel değil, sokaklar bakımsız, en yeni otel bile 80'lerden kalmış gibi, insanlar yoksul ama sanat deyince akan sular duruyor. Hükümet yolları yenileyeceğine konser salonu yaptırıyor, resim atölyesi açıyor, tiyatro turneleri düzenliyor. Bu konser de devrimin 50. yılı şerefineydi. İlk yarıda muhteşem bir senfoni orkestrasının yorumladığı klasik müzik, ikinci yarıda ise Kübalıların en ünlü ses sanatçılarından biri olan Omara Portuondo'yu dinledik. 80 yaşındaki Omara, büyüleyiciydi. Güçlü sesinde en ufak bir kayıp olmadığı gibi, her şarkısından sonra ayakta alkışlayan seyircileri kırmayıp 3 şarkı daha, orkestrasız, saf sesiyle söyledi, söyletti. Şiddetle tavsiye ederim, sözlerinden hiçbir şey anlamasam bile, Omara çikolata pembesi bir şiir gibiydi...

Kadınların dünya nüfusunun çoğunluğunu oluşturduğu Küba profiline bakınca da anlaşılabiliyor. Otobüste, markette, sokakta, plajda en çok görülen şey kadın :) Genç olanlar, her ne kadar fakir de olsalar makyaj ve özellikle manikürden geri kalmıyorlar. Yaşlı olanların ise en büyük zevki, sokakta oturup gelen geçene bakmak. Turist görürlerse de para istemek.

Bertha'yla sokakta tanıştım. Elçiliğin bulunduğu cadde, güzel bir peyzaj ve oturulabilecek banklara sahip. O banklardan birinde oturmuş Türkiye'den getirdiğim (ne kadar da iyi etmişim!) şamfıstıklarını yerken etrafa bakınıyordum. Bertha da yürüyordu. İkimiz de birbirimize baktık bir süre, sonra ben şamfıstık ikram ettim. Çok düzgün bir İngilizceyle teşekkür edince şaşırdım, çünkü burada İngilizce bilen bulmak çok zor. (birkaç kere marketteyken, baktım nasıl olsa İngilizce de anlamıyorlar, Türkçe konuştum, anlaştık neticede :) Nereli olduğumu sordu Bertha, Türkiye'denim deyince yüzü aydınlandı, ne kadar güzel bir tesadüf bu dedi. Meğer cebinde bir Türk arkadaşına yazdığı mektupla dolaşıyormuş. Bir Türk'e rastlarsa vermek için. Sonra yanıma oturdu Bertha ve başladık konuşmaya. Bir süre sonra Fransızca konuşmaya başladı, Fransızcası da kusursuzdu. Meğer buradaki Alliance Française'de öğretmenlik yapmış 20 yıl boyunca. Ancak devrim karşıtı olduğu için, seçtiği metinler, okuttuğu şiirler hep özgürlük kavramını anlatan şeyler olduğu için (l'expression libre, l'idée de liberté, les chansons que je choisissais refletaient mon amour pour la liberté), diğer Kübalılar gibi itaat etmediği için, kendi kocası tarafından ihbar edilmiş ve tutuklanmış. (burada devlet kendi ailenize bile güvenmeyin diye sıkı sıkı öğütlüyormuş. Ve kendi babasını, annesini, kardeşini ya da eşini 'bu devrim karşıtıdır' diye polise ispiyonlayan bir çok insan varmış). Sonra işinden atılmış, adı devrim karşıtına çıktığı için kimse bir daha da iş vermemiş. Zaman içinde, şu anda 62 yaşında olan Bertha ve oğlu birkaç defa daha tutuklanmışlar. Şimdi burada tanıştığı turistlerin yardımıyla ayakta kalmaya çalışıyorlar. Tek hayali ise, babasının doğduğu Karayip adası Antigua'ya gidebilmek. Küba, oğlu ve Bertha için Antigua vizesini Ocak sonuna kadar vermiş. (burada herkes her istediği zaman yurtdışına çıkamıyor. Ancak davet edilirse ve geri döneceğine dair garanti verirse, belki, izin veriyorlar. Giden de çoğu zaman geri gelmiyor). Bertha, Ocak sonuna kadar alması gereken uçak bileti için (iki kişi 1200 $), Havana'da tanıştığı turist arkadaşlarına mektuplar yazıyormuş. Ancak şimdiye kadar geri dönen olmamış :(

Benim tek varlığım yılbaşı için aldığım Milli Piyango biletim. Umarım Bertha'ya da yarar.

kadınlar

2008-12-26T09:54:00.000-08:00

Barda tek başına duran bir erkeğin çevresini kızların sarması birkaç saniye sürüyor. Kızların çoğu güzel ve fettan. Gördükleri herhangi bir yabancı erkeğin yanında başka bir kadın olup olmadığını umursamadan, derhal yanına sokuluyorlar. Önce bakışmalar, yerli olmadığından emin olduktan sonra yaşanan sevinç (çünkü turist eşittir dolar), adam kızı beğenirse gülüşmeler ve çat pat ispanyolcanın yanında bol rom takviyeli mutlu son. Bu kızların aileleri de kızlarının neler yaptığını biliyor, hatta teşvik ediyor. Çünkü yıkılmaya yüz tutmuş evleri için karaborsadan kum almak lazım, ağabeyin babadan kalma eski arabayı modifiye etmesi için paraya ihtiyacı var ya da kızların canı biraz eğlenmek istiyor... Burada o kadar normal karşılanıyor ki, sebep aramaya da gerek yok aslında... Flört hayatın içinde ve ücretsiz!

Yasmin... 22 yaşında. üniversitede 'ticaret' okuyormuş. Dünya tatlısı, dünya güzeli. Çok az İngilizce biliyor. Boş vakitlerinde diskoya gidip, yabancı erkeklerle sohbet ediyor, annesi için Holywood marka mentollü sigara almalarini rica ediyor, eğer parada anlaşabilirlerse de hoş vakit geçirmelerine daha çok yardımcı oluyor.

sagdan soldan

2008-12-26T07:29:00.000-08:00

Fidel, Hugo, Che, Kübalılar ve ben :)

İngiltere 1770lerde bin gemilik bir donanmayla Havana açıklarında belirmiş. Havana'nın buna karşı koyması mümkün olamamış. Bu çıkarmayı hatırlamak için her gece 8.45'te şehrin her noktasına hakim olan kalede top atışı yapılıyor. Bunlar da o atışı yapacak peruklu askerler :)

Bu meydanın adı Florida Meydanı. İspanyollar, İngilizlere Florida'yı vermişler, karşılığında Küba'yı almışlar.

ordan burdan

2008-12-26T07:02:00.000-08:00

"Devrim: birlik, bağımsızlık, asla yalan söylememek ve ahlaksızlık yapmamaktır" demiş Fidel (Castro). Ama, cümlenin anlamından emin olmak için sorduğum ve devrimi yapan kişiyle aynı adı taşıyan Fidel, cevap vermeden önce düşünceli biçimde güldü. Bağımsızlar evet ama, ahlak konusunda gerçekten birkaç defa düşünmek lazım...

Havana'nın 50 km. uzağında bir köye gittim. Köyün plajı var diye heveslendik, acaip bozuk yollardan zorlana zorlana denize ulaştık. Deniz leşti :( ama pelikan sürüsü, kuşlardan korkan benim için bile ilginçti :)

Bu da geleneksel Küba yemeği. Karafasülye ve pilav :) Pek yemek kültürleri yok demiştim di mi?

solo gezmelere devam

2008-12-24T10:31:00.001-08:00

Havana'da kaybolmak çok zor, tabii ki gideceğiniz adresi bildiğiniz sürece.
Her sokağın başında, denize paralelliğine göre caddelerin ve sokakların numaraları yazıyor. Burası 3. cadde, 40. sokak. Taşın üstündeki Bucanero birası, bizim Efes'e benziyor, güzel.

Arabalar devrim öncesinden kalmış, babadan oğula geçiyor, satmak yasak. Ama benzin çok pahalı olduğu ve bu arabalar da çok benzin yedikleri için, yeni sahipleri satamasalar bile motorlarını değiştirmişler.

22 Aralık Pazar, Solo

2008-12-23T07:17:00.000-08:00

Pina Colada. Harika! (ananas, hindistan cevizi, rom ve buz)

La Habana

Havana'ya 1 saat uzaklıkta turistik bir tepeden otoyol ve kara şahin manzarası :)

Bu ağaç kimbilir kaç devrim, kaç savaş, kaç insan gördü... Dalları yere ulaşınca kök salıyormuş. Saygıyla dokundum ben de tarih öncesi güzel ağaca.

Sabahları çok erken kalkıyorum burada. Normalde çok uyuyan biri olduğum halde, burada en geç 9da ayaktayım. Kahvaltı ettikten sonra dışarı çıktım, denize doğru yürüdüm. kayalık bir deniz kıyısı var. hava bunaltıcı sıcak değil, güzel ısıtan bir güneş var. Normalde Havana içinden pek denize girilmiyormuş. Deniz çok güzel gözükse de kayalık. Yine de bir kaç kişi yüzüyordu denizde. Ben de ayaklarımı suya soktum. Güzel güzel otururken ayaklarımı öpen küçük kaya balıklarından kıllandım, bilmediğim ülkenin bilmediğim denizinin bilmediğim küçük balıkları belki zehirlidir diye ayaklandım, tam tersi tarafa yürüdüm, neme lazım...

20 Aralık Cumartesi Fotogünlük

2008-12-22T15:27:00.000-08:00

2008, devrimin 50. yılı. Bir çok dükkanın vitrinini bu afiş süslüyor

Ben teyzeleri görünce dayanamadım tabii, hemen fotoğraf makinemi çıkardım. Onlar da hemen purolarını ağızlarına götürüp poz verdiler. Gülerek ayrılırken arkamdan bağırıyorlardı, "uno peso, uno peso" diye. Meğer parayla fotoğraf çektiriyolarmış :)

İstedikleri para birşey değil aslında. Ama işlerinin bu olduğunu düşünürsek, hiç de fena sayılmaz günlük gelirleri.

Havana sahilindeki tek sürekli yabancı: Atatürk

Deniz kenarındaki Amerikan elçiliğinin yanına uzun direkler dikip protesto etmek için siyah bayrak çekmişler

Kahya abinin karısının üvey büyükannesinin evi:)

İçinde mango ağaçları, guayaba dedikleri elma-armut-kavun karışımı bir meyvenin ağaçları, tavuklar, köpekler, deliler ve devlete ait öküzlerin olduğu 1000 dönümlük bir arazi. Öküz ya da inek burada da kutsal sayılıyormuş bir nevi. toprak sürmeye yaradığı için bu hayvanların sahibi devletmiş. Yani bir başka deyişle, dana eti yok, yasak! :)

19 Aralık Cuma, Hola!

2008-12-22T15:10:00.000-08:00

Başarılı bir uçuş ve alkışlar eşliğinde bir inişten sonra uçaktan iner inmez ilk duyumsadığım, sıcak havanın kokusu. Rengarenk bir havaalanının geçtiğimiz ilk salonunda, görevli üniformalı bir kadının elindeki sigarayı görünce "nasıl yani" diyorum. Sonra pasaport kontrol salonundaki saatler süren bekleyişin ilk dakilalarında (cünkü aynı anda İspanya, Almanya ve İtalyadan da uçak inmiş) önümdeki Kübalı adam sigarasını çıkarıp bana dönüp "thats ok" deyince anlıyorum ki burası heryerinde sigara içilebilen başka bir yer :)

Beni karşılayan Konsolosluk görevlisi genç bir ataşe. 8 aydır buradaymış, 10 kilo vermiş. Önce para bozdurmak için bir otele (kübada iki çeşit para kullanılıyor, biri Kübalıların kullandığı peso, diğeri dönüştürülebilir para dedikleri "peso convertible"CUC. Dolara yüzde 25 iskonto uyguluyorlar, 100 euroya 125 CUC alınabiliyor) sonra da hemen bir süpermarkete götürüyor beni. Süpermarket diye gittiğimiz yeri görünce, Van'daki bir markette daha fazla çeşit vardır herhalde diye düşünüyorum. Sık sık elektrik kesildiği için donmuş gıda almak riskli olabilir. Makarna, meyve suyu, su alıyorum. zaten annem yanıma kuruyemiş, galeta vs. koymuştu, idare ederim diye düşünüyorum. Marketin çıkışında yaşlıı bir adam laf olsun diye alışveriş fişini acaba içeriden birşeyler çaldın mı diye kontrol ediyor. Tamam, diyor; çıkıyoruz.

Konsolosluk güzel gözüküyor. Bahçeli güzel bir bina. Arka tarafında bir bina daha var, 2 katlı. Ben ikinci katındayım. İki odam var, güzel bir banyom, mutfağım, delice bir gürültüyle çalışan buzdolabım, milattan önceden kalmış bir fırınım ve Küba'nın devlet kontrolündeki 4 tv kanalından başka birşeyi çekmeyen televizyonum. Aklımda hep acaba paramla rezil mi olacağım korkusu var.

Sonra kahya badem abi geliyor. Adanalı Kahya abi, buraya 10 yıl önce gelmiş. O zamanki büyükelçinin yanında çalışıyormuş türkiye'de. Sonra büyükelçi Havana'ya tayin olunca, onu da getirmiş. geliş o geliş. 3 büyükelçi eskitmiş, İspanyolcayı anadili gibi sökmüş, kendinden 16 yaş küçük Kübalı güzel bir kızla evlenmiş, bir de çocuk yapmış. Bana hemen yemek getiriyor, sen şimdi yat, sabah kalkınca konuşur, gezeriz diyor ve alt kattaki evine gidiyor.

Ben de çok sürmeden yatıyorum. Uyuyorum. Sanırım hiç rüya görmüyorum :)

18 aralık 2008, perşembe "Havana rötarlı geliyor"

2008-12-22T14:42:00.000-08:00

Elimde Paris transit serinliği için ince bir hırka, İstanbul'un kışından uzaklaşıyorum, Ferhan Şensoy'un dediği gibi... Paris'e indikten sonra, terminaller arasında koşuşturma... Saatim Türkiye saati, duvardaki saat doğal olarak Fransa saati. Ben aradaki bir saatlik farkı unutuveriyorum bir an için ve paniğe kapılıyorum. Neyse ki çok sürmüyor ve bineceğim uçağa ait salonda bekliyorum, burada saatlerce bekleyeceğimi bilmeden. Tabii ki, sigara içilmiyor hiçbir yerde. Artık içmeyiveririz diyorum 12 saat daha. Bir gece önceden uykumu alamamışım. Uçakta koridor tarafındaki koltuğa oturur oturmaz, kemerimi bağlayıp kestiriyorum. Bir saat sonra uyandığımda hala Paris'teyiz, uçak havalanmamış. Yanımdaki kıza soruyorum, ne iş diye, bilmiyorum diyor, Güney Afrikalı aksanıyla. Bir saat daha bekledikten sonra ilk anons geliyor pilottan " elektronik bir arıza yüzünden teknik ekibi beklediğimiz için havalanamıyoruz. Birkaç saat sürebilir, bilginize". Hayırdır inşallah diyoruz uçakça. Geçer herhalde. Sonraki 7 ya da 8 saat boyunca, uçağın dışına çıkmamıza izin verilmediği gibi tıkılıp kaldığımız yerde yiyecek de hiçbir şey bulunamıyor. Hostesin önceki uçuştan arta kalan ekmekleri dağıttığı an kıyamet de kopuyor. Bayat ekmekler kapanın elinde kalıyor. allahtan yanımdaki kız benden akıllı, çantasındaki çikolatayı benimle paylaşıyor. Ve 9. saatin sonunda, pilotun son anonsu " bugün kalkamayacağız, özür dileriz". Bu arada birkaç öfkeli fransız uçağı çoktan terk etmiş bile. Güruh halinde check-in gişelerine gidiyoruz, delice kuyruk. Önce herhangi bir kuyruğa giriyorum, meğer AB vatandaşları içinmiş. Memur kızarak " Avrupa Birliği vatandaşları dedim" diye bağırıyor bana. (adamın tavrına karşı "Fuck European Union yaaa"... repliğinin akla gelmemesi ihtimal dışı)Transit vizem olmadığı için gümrük kapısında sorun çıkarıyor Fransız memurlar. Air France "türk vatandaşıysanız ve daha once shengen vizeniz varsa, en fazla 24 saat için transit vize almanıza gerek yok demişti" diyorum, "burada kuralları biz koyarız, Air France değil" diyor adam. Sonra benimle birlikte AB vatandaşı ve/veya vizesi olmayan Kübalılarla birlikte polis ofisinde bekliyoruz, merhamet etmelerini. ortamdaki tek fransızca bilen benim, diğerlerinin de işini halletmelerine yardım ediyorum. Ve bir yandan da küfrediyorum, cok üzülüyorum. Neyse ki cok sürmeden hallediyorlar. Bu sefer, yemek ve otel için bir başka kuyruğa giriyoruz. Birer yemek ve otel kartı veriyorlar. saat 21.50 ve havaalanındaki tek açık restoran McDonalds 10 dakika içinde kapanacak. Koşa koşa McDonalds'a gidiyoruz, artık adının da Jessica olduğunu öğrendiğim Güney Afrikalı biyolog kızla. Jessica sırada beklerken ben de McDonalds'ın iri kıyım güvenlik görevlisinin itişip kakıştırdığı insanlarla olan sert tavırlarına müdahele ediyorum. Adam, sanki bedava yemek vereceklermiş gibi, kapanışa 5 dakika kaldığı için yeni gelenleri almayı reddediyor. Uçaktaki aç İspanyollar boğaya dönmüş, deli gibi bağırıyorlar. Çabalarım nafile. Sonra bir tanesine acıyıp içeri alıyor iri kıyım siyah güvenlik. Sonra kepenkler kapanıyor. Diğerleri Air France'ın koltuklarını mı yiyecekler?Bilmiyoruz.
Yemekten sonra havaalanının içinde olmasa da, dışarı açılan açılır*kapanır kapılardan çıkarak sigara içilebileceğini keşfediyorum. Allah kahretsin ki, sigara paketlerim büyük bagajda kaldı. Bagaj da uçakta. Bir kübalı kızdan aldığım sigaradan daha bir nefes çektikten sonra, başım gözüm dönüyor. 'Ne verdi lan bu kız bana sigara diye' bakıyorum, bildiğimiz filtreli sigara. Meğer Küba sigarası saf tütünden yapılıyormuş, puro gibi aromatik bir tadı var ve cok ağır...

O gece saçma havaalanı otelindeki saçma odada uyuduktan sonra, sabah tekrar aynı işlemlerden geçip uçağı beklemeye koyuluyoruz. Uçağımız değişmiş. Dünkünden daha iyi, en azından film seyredilebecek ekranları var. Yine bir-iki saatlik rötardan sonra kalkıyoruz nihayet. Herkes alkışlıyor. Biz düne doğru uçarken, Havana rötarlı da olsa, geliyor...

2008-12-22T13:34:00.000-08:00

"Hacı Komünist" ferhan şensoy'a sevgiyle...